BREAKING NEWS

The latest update of the Ministry of Health is published, the figure is revealed: Here are how many people infected with coronavirus were recorded today

The latest update of the Ministry of Health is published, the figure is
x

Opinion / Editorial

Edi Rama, Narcissus, narcissism and the April 25 campaign!

Edi Rama, Narcissus, narcissism and the April 25 campaign!

Every time he comes to Vlora, (not that in other cities of Albania where he does not violate) Rama always intimidates and speaks with contempt for "others", those who are not like him, who do not understand the sacrifices he makes. He speaks in the language of dissension, dividing us into "his own open-minded eyes" and us "other-minded eyes", who are very desperate and immersed in the mire of our mediocrity and are not seeing his bright age, which some Albanians need only eyes to see. And the people of Vlora, in fact, have eyes to see! I want to be very honest with him and tell him that with what I have seen and heard in Vlora, Selenica, Himara, Saranda, Delvina and Konispol; in the villages of Vlora River, Novosela, Narta, Trevllazër and Panaja, the reality is not that of ERTV; of the 3D projects he launches or of cartoons with reconstructions.

True despair is not us blind; the real desperate are the thousands of ordinary citizens who no longer want to hear his inked diarrhea; the real despairing are the citizens whose souls have been burned by the destruction done to the city by its government and its local soldiers. The real desperate one is the one who has not yet realized that the question he has been asking the opposition for so long, "What can he offer Albania?", He should actually ask himself and the sect around him. What can our Prime Minister offer Albania anymore? What can he and his sect offer to Vlora, apart from the destruction of the city, a destruction that every Vlora has as clear as sunlight.

The river of bitterness towards the Democratic Party and the Alliance for Change, not only proves to every Albanian how worried his prime minister is, but also why his prime minister is so worried. His language does not resemble any prime minister in the civilized world and this comes as a result of his arrogance, which best demonstrates that he has lost any emotional, spiritual or sincere connection with Albanians. He already sees them as an annoyance that they are not letting him exercise comfortably what "only he can do": the leadership of Albania! But all this is a very disturbing electoral signal and a message for what awaits Albanians if he wins a third term: First, the arrogance used in almost every problematic situation and the idea of ??never agreeing with the opponent even when it comes to the corrupt and criminal affairs of his closest collaborators, is proclaimed by him as a very great value of leadership and "non-impurity". Second, the tactic of hatred is used, the division into "his" and "others of the opposite direction" from what should have been a symbol of the unity of Albanians. Finally, vaccination. Edi Rama himself has stated (as well as his parrots), that the "success of vaccination" should be attributed to him and only to him, that without him we would not have succeeded in vaccination, that he has done the best for Albanians and other dokrra like these. He even becomes dangerous when he anathemas the extreme political opponent (who is his enemy),

All this has an explanation. Rama is the narcissistic leader! But what is narcissism? Narcissism is a type of personality that involves an extreme desire for admiration, an exaggeration of a sense of personal superiority; an unbridled desire for power; the belief that the right is always on your side, as well as a pronounced lack of empathy. Although narcissism has been treated as a trait with negative consequences in leadership, narcissism is the force that drives many leaders to power perhaps even to the mission of leadership. According to some scholars there are two types of narcissism: productive narcissism and unproductive narcissism. The productive sides of the narcissistic personality help the leader achieve victory, just as the dark sides prevent him from reaching the end of the mission for which his followers aim and need, turning him into unproductive. Speaking of good sides, narcissism creates a profile that makes the leader very credible, gives him the traits of a hero, gives him the image of the individual fully committed to the followers, even to the extent that the followers themselves begin to adore him and devote themselves to blindness. Thanks to these qualities, narcissistic leaders gain the admiration of their followers and feel fulfilled as long as they enjoy it, as the narcissistic leader always seeks to be surrounded by admirers who make them call him "Hossanna".

It is unanimously accepted that the narcissistic leader has incomparable abilities to inspire his subordinates. This has led to the reasoning that in cases of crises or major changes only the narcissistic leader can be able to arouse the optimism of the followers and lead them towards change. It is no coincidence that we have always seen a narcissistic leader at the helm of history. In general the narcissistic personality turns the leader into a very complex individual. This naturally leads to the question: Is narcissism more positive or negative for the leader? To this question leadership theorists would answer: "How good it is, how good it would be if it did not have it." This complexity is also the most difficult point to have a final conclusion about the narcissist leader. If we list some key points for the narcissist leader's leadership success they are definitely the belief that leaders have in themselves and the visionary ability to convey that belief to followers and inspire them to the highest points and the most difficult moments. Without these two traits you can hardly embark on the long and difficult path of leadership and can hardly be accepted by followers. In fact it is these two traits that produce the leader and launch him as such. These are the ones that complete the sentence "how good is narcissus". The question arises whether this trait continues to have the same weight and play the same positive role when the leader is affirmed and already has to exercise his power? What role does narcissism play from this moment? Mostly the dark sides of narcissism rise up and lead the leader if he is not able to control them and above all, to control the sick "Uni" that appears in many forms.

Unë dhe lumi

Miti i vjetër i Narcisit që u mbyt në lumë duke u mahnitur nga bukuria e vetes mund të ketë shumë interpretime. Vërtet Narcisi u mrekullua me veten dhe donte ta përqafonte atë në imazhin e ujit dhe humbi pa kuptuar, apo atij iu duk se në lumë ishte dikush tjetër e ai rendi ta shpëtojë, apo edhe ndoshta ta përqafojë? Apo mos kemi një lumë aq mahnitës, të kthjellët si një pasqyrë saqë Narcisi që nuk dinte çfarë ishte efekti pasqyrë; u mahnit e tentoi ta prekë, por u shkri në të? Pra thjesht mund të pyesim: Ishte vetë Narcisi aq i vetëndjerë saqë ra e u mbyt i dashuruar pas vetes apo efekti pasqyrë e turbulloi atë dhe e zhyti në thellësi për të mos dalë më? Pra sa me peshë është roli i lumit në mbytjen e Narcisit?

Kudo që ta çojmë analizën ka vetëm dy anë dhe një ndjenjë, nga njëra anë është Narcisi, nga ana tjetër lumi e në mes dashuria. Kurrë nuk e kemi gjetur nëse ka qenë dashuria për të përqafuar veten apo imazhin e tij ajo që e turbulloi Narcisin apo ishin efektet shumëngjyrëshe e shumëformëshe të lumit që e trullosën atë? Por më mirë të dalim nga metafora letrare e le të bëjmë një analizë më jetësore duke përmendur Narcisin si protagonist. A do e njihnim Narcisin po të mos qe mbytur në lumë? Ndër shekuj njerëzit janë marrë me Narcisin por kanë harruar lumin duke harruar faktin që ishte lumi që krijoi efektin, e solli dramën narcise. Po ta shtrojmë analizën te lidershipi mund të pyesim - janë shoqëritë narcise që krijojnë liderë narcisë apo e kundërta? Po t’u hedhim një sy liderëve më dominantë të Shqipërisë që në kohën kur ky vend filloi vërtet të kishte shtet, shikojmë se në shumë pika ata shfaqin karaktere të ndryshme, por në një pikë ata janë të gjithë bashkë dhe ky është narcizmi! Kjo do të thotë se ata trashëgojnë të gjithë një tipar dominues të shoqërisë që përfaqësojnë. Një ndër leksionet bazë në teoritë e praktikat e lidershipit është: lideri është produkt i shoqërisë që përfaqëson. Fakti që një shoqëri prodhon gjithmonë e gjithmonë një tipar lideri, rrëfen se shoqëria e ka këtë tipar të sajin. Lideri është rrjedhshmëri. Kjo do të thotë se një shoqëri narcise do prodhojë liderë narcisë.

Unë jam “sui generis”!

Lideri narcis e konsideron veten të famshëm dhe shumë të rëndësishëm. Beson se është qenie me vlera të jashtëzakonshme, i zgjedhur special, i cili duhet ndjekur me çdo kusht, pasi mbetet alternativa e vetme shpëtuese. Ka aq besim në atë që thotë dhe atë që bën sa natyrshëm e përcjell këtë besim te ndjekësit. Në paradat e 1 Majit që zhvilloheshin çdo vit në Tiranën komuniste, njerëzit thoshin: “Kur del Enveri pushon shiu e del dielli”. Kjo lloj shpëlarje masive e trurit, ku udhëheqësi shihej si një perëndi me forcë të pashtershme dhe ku adhurimi arrinte përmasa të tilla, ktheheshin në ushqimin kryesor të Hoxhës narcis.

Unë duhem dashur me çdo kusht

Lideri narcis kërkon admirim të pamasë nga ndjekësit. Ai nuk jeton dot pa këtë lloj admirimi. Jo më kot të gjithë liderët narcisë janë të fiksuar që të kenë nën kontroll artin, i cili duhet të prodhojë lavde dhe himne vetëm për të.

Për mua të tjerët janë vetëm sende

Lideri narcist ka një mungesë të theksuar empatie dhe mungesë ndjenjash ndaj nevojave të të tjerëve. Përgjithësisht ai i shikon ndjekësit krejt si objekte dhe kjo vjen nga fakti se narcistët vuajnë nga mungesa e empatisë. Lideri narcis e shikon veten si Zoti dhe beson se është në të drejtën e tij t’i trajtojë ndjekësit sikur të jenë thjesht sende. Ndonëse ai hiqet sikur ka ndjeshmëri ndaj ndjekësve, në fakt ai pothuaj nuk ka asnjë lidhje emocionale me ta. Ky është edhe rreziku më i madh i shoqërive që drejtohen nga liderë me personalitet narcis; ata shumë shpejt kthehen në autoritarë e po të mos ndalohen në kohë në diktatorë të pamëshirshëm.

Të gjithë duhet të mendojnë e të veprojnë si unë

Liderët narcisë kanë aftësi të prodhojnë ndjekës narcisë dhe shoqëri narcise. Mes këtij procesi ata fare natyrshëm fuqizojnë pushtetin e tyre, mbrojnë pushtetin e tyre dhe në këtë mënyrë e kanë më të lehtë ecjen përpara. Këtu duhet të theksojmë se problem më serioz në lidership nuk është ajo ç’ka vetë lideri përfaqëson, por ç’ka ai frymëzon e formëson. Liderët formësojnë më shumë se kushdo në shoqëri, ndaj edhe misioni apo roli i tyre është më i rëndësishëm se ai i çdo profesioni në botë. Një lider sado gjenial të jetë, i vetëm nuk mund të arrijë asgjë, por pasi ka formësuar ndjekësit dhe i ka dhënë “imazhin e tij”, ai tashmë është bërë faktor social që ka në dorë çdo gjë, vetë fatin e njerëzimit.

Fitore dhe vetëm fitore për mua

Liderët narcisë duan të shohin vetëm fitore. Ata e kanë gati të pamundur të pranojnë humbjen apo disfatën. Edhe kur humbja është tërësisht e dukshme ata fillojnë të gjejnë shkaktarin përtej vetvetes dhe t’i heqin vetes çdo përgjegjësi për humbjen. Ndërsa paradoksalisht te sukseset lideri narcist gjithmonë kërkon t’i theksojë si të vetat. Edhe nëse suksesi nuk arrihet ai duhet të imagjinohet i arrirë, dhe duhet spekuluar deri në atë pikë sa të shpiket edhe nëse nuk ekziston. Po t’i referohemi të gjithë propagandës komuniste në kohën e diktatorit Hoxha do të shohim se kudo flitej për fitore dhe suksese. E tërë makina propagandistike ishte ndërtuar për të glorifikuar suksesin, që në fakt nuk ekzistonte, por që duhej përfytyruar apo pranuar si i tillë. Shikoni sot makinën propagandistike të Ramës.

Edi Rama: “Unë”, pushteti dhe shqiptarët

Edi Rama hyri më shumë në lidershipin shqiptar si një lider që sillte tisin e Perëndimit, duke u parë si vetë “Perëndimi”. Formimi artistik dhe loja që bëri dhe bën me fasadat e çdo drejtimi, e shfaqi lidershipin e tij me nuanca surprizash, që u kthyen me shumë në një argëtim për ndjekësit, sesa në një lidhje të tyre organike me pushtetin e Ramës apo drejtimin e tij. Ai është më shumë narcis se karizmatik. Nga narcizmi ka dëshirën ekstreme për pushtet absolut dhe idenë se vetëm ai mund ta shpëtojë Shqipërinë dhe shqiptarët. Ka arrogancë ekstreme që shfaqet edhe më fort sa herë i lëkundet pushteti. Si lider karizmatik, sikurse të gjithë paraardhësit e tij, ai e pranon konfliktin dhe ndihet komod në të, pasi kjo i jep edhe me shumë ushqim vetëndjerjes narcise. Dhe çdo gjë, çdo konflikt e kthen në përdorim politik, jo çështje politike! Ndërkohë, falë shkollimit artistik, ai është në gjendje të shmangë hera-herës ngurtësinë, si dhe demonstron fleksibilitet, sidomos me partnerët ndërkombëtarë. Ndonjëherë shkon aq larg, sa humbet tërësisht autenticitetin. E keni parë kur shkon nëpër qytetet e Shqipërisë? Është arkitekt, urbanist, dekorator, piktor, ekonomist, inxhinier, mjek, arsimtar? Ai me një të rënë të dorës, në varësi të humorit që ka, u thotë specialistëve: “Prishni këtë e prishni atë”!, “Ngjyroseni kështu e jo ashtu!”, “Vini këto pllaka dhe jo ato të tjerat!”, “Ndaloni madje edhe detin e disiplinoni dallgët”!” dhe pasuesit e tij duartrokasin e thërrasin: “Hossanna!”

Me Edi Ramën ndodh fenomeni i ndryshimit të shpeshtë. Çështja është se lideri edhe mund të ndryshojë paksa stilin për të mbajtur gjallë kureshtjen e ndjekësve, por kur ai shkon nga një ekstrem në tjetrin, humbet besueshmëria dhe serioziteti. Nga ana tjetër, një tjetër gjë jo e mirë që ka ndodhur me Ramën, është se vitet e tejzgjatura në pushtet i kanë hequr artikulimin e arrirë. Kjo ka ardhur si rrjedhojë e arrogancës së tij, e cila demonstron më së miri se ai ka humbur çdo lidhje emocionale, shpirtërore apo të sinqertë me ndjekësit. Ai tashmë i shikon ata si bezdi që s’po e lënë të ushtrojë rehat atë “që vetëm ai mund ta bëjë” drejtimin e Shqipërisë! Ai, sikurse çdo narcis, nuk pranon asnjë mendim ndryshe, dhe nga “argëtues” është bërë “irritues”e “acarues”: nuk pranon që i ka rënë admirimi ndër ndjekës, debaton pa kufi me ta në median sociale e jo vetëm aty, etj. Rama kënaq narcizmin e tij, sipas parimit: “Unë flas, ju dëgjoni. Nuk kam nevojë të më duartrokisni, se duartrokas veten!”. Kjo fazë e narcizmit është edhe më e rrezikshmja. Shpesh herë është i papërmbajtur, gjë që i kushton shtrenjtë në marrëdhëniet me ndjekësit edhe ai shfaq pjesën e errët të narcizmit, sipas të cilës “E drejta është gjithmonë në anën time” dhe “Unë vetëm fitoj dhe kurrë nuk humbas”. Janë pikërisht këto dy anë negative të narcizmit, që nuk i lejojnë liderët tanë të dëgjojnë më shumë dhe të flasin më pak. Mungesa e dëgjimit dhe e konsultimit, mbetet një ndër problemet e dukshme të lidershipit shqiptar. Por arroganca nuk është më një simptomë vetëm e liderit, ajo është kthyer në sëmundje e të gjithë piramidës qeverisëse. Kush ngre zërin, ndëshkohet. Kush ka ankesa, përjashtohet. Kush nuk ul kokën, dënohet. Edi Rama ka dështuar në luftën kundër korrupsionit, sikundër në luftën ekonomike, sociale, shtetare, etj. Liderët e tranzicionit, që krijuan korrupsionin, kanë kaq vite që tregojnë se nuk mund ta luftojnë atë. Këta liderë e mbajnë vetë gjallë tranzicionin, pasi jetojnë dhe mbijetojnë vetëm nëpërmjet tij. Ndërkohë, Edi Rama dhe ata që e këshillojnë duket se e kanë ndjerë fundin. Ndaj flasin, sillen, mendojnë e veprojnë kështu, në mënyrë populiste dhe armiqësore me të gjithë ata që u dalin kundër me logjikë e fakte. Sepse po të shohësh trajektoren e pushtetit të tij të tejzgjatur, nuk përbën asnjë çudi që ai do të mbërrinte edhe në këtë pikë. Sa më i madh pushteti, aq më i madh ankthi për humbjen e tij. Vetëm një gjendje haluçinante, paranoje dhe deliri, të njohura për liderë të këtij kallëpi, mund të çojë në çmenduri të tilla sjelljeje, veprimi dhe insistimi në mbajtjen me çdo kusht të pushtetit. Dhe është pikërisht kjo pikë që dëshmon se përfundimisht Edi Rama do të ikë me turp nga skena politike e Shqipërisë.

***

Not without purpose each of the above paragraphs has a title where the pronoun "I" is applied in almost all cases. This finding of the word carries the meaning that exists for every narcissistic personality, it matters little whether he is a leader or a follower; for him everything begins and ends in himself, in the greatness of the Un who knows no limits of self-affirmation and who seeks to be realized through an absolute power. Unfortunately, in the mirror of life a narcissist never sees himself but what he will see in it. This is where his personal drama begins and this is where social drama definitely begins, if this narcissist falls to be a leader.