BREAKING NEWS

Spartak Braho slightly measures Meta: What the president is doing has not happened in any country in the world

Spartak Braho slightly measures Meta: What the president is doing has not
x

Opinion / Editorial

The Assembly of Lezha and the army of Skanderbeg

The Assembly of Lezha and the army of Skanderbeg

The Assembly convened on the basis of tradition

To solve the historical task of uniting the Albanian people and the feudal class in a single anti-Ottoman front, Skanderbeg organized the convening of a general national assembly. For this purpose, a series of consultations were held in advance with the Albanian feudal lords and other heads of the country for the preparation of the Assembly and the removal of obstacles on the way to unification. The Assembly convened on March 2, 1444 in the city of Lezha which was under the rule of Venice. The convening of the assembly in the city of Lezha was intended to avoid any misunderstanding among the participants regarding the respect of feudal honors. On the other hand, it provided the support or at least the neutrality of Venice in the great Albanian-Ottoman war. The Assembly of Lezha convened on the basis of the earliest Albanian traditions, to address important issues in joint assemblies. Representatives of the most powerful Albanian feudal families participated in the proceedings of the Assembly of Lezha. Rulers of the feudal principalities were present in the Assembly, accompanied by their sons or grandsons. It was attended by smaller feudal lords as well as other chiefs, who represented the free peasantry of the highlands of Albania.

The contemporary and historian of Skanderbeg, the Albanian humanist Marin Barleti, in the work "History of Skanderbeg" describes the names of Albanian rulers who participated in the work of the assembly. Among them was the initiator and organizer of the Assembly, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, as a representative of the Kastriot principality, Gjergj Araniti, Andrea Topia with two sons, Komini and Muzaka with his nephew Tanush Topia, Gjergj Stres Balsha, Tedor Korona Muzaka with others from the family of Muzakaj, Pal and Nikolë Dukagjini, Lekë Zaharia, Pjetër Spani with four sons, Lekë Dushmani together with some smaller feudal lords near his principality, etc. The participants in the assembly gathered from the areas where the Albanian language was spoken. The only exception was Stefan Cernojevic, ruler of Zeta (Montenegro), who had his possessions near Lake Shkodra with a large Albanian population, but also family ties with Skanderbeg, that he was married to one of his sisters. The representative of Venice also participated in the Assembly of Lezha as an observer. The Republic of Ragusa refused to participate in order not to complicate its relations with the Sultan of the Ottoman Empire.

Covenant of Albanian feudal lords

After numerous discussions, the Assembly of Lezha took important decisions, which determined the political nature of this assembly. Despite the divergences dictated by narrow interests, the feudal lords assembled in the assembly expressed their unity in the fight against the Ottoman occupation. The idea of ??uniting all the political, military and economic forces of the country in a common front was concretized in many of its decisions. The most important among them was the decision to create a covenant of Albanian feudal lords, which was named "League of Albanian Princes" (League of Lezha). Skanderbeg as the organizer and leader of the liberation uprising against the Timarid regime, as well as due to the important position held by the Kastriot principality was unanimously elected its chairman.

Barleti na jep informacion të pasur mbi Kuvendin e Lezhës dhe vendimet e tij. Ai thotë se Skënderbeu vendosi para së gjithash, se duhej hyrë në aleancën dhe në një farë besëlidhjeje të përhershme me princërit dhe sundimtarët fqinj. Dhe mandej, pasi përshkruan zhvillimin e punimeve të këtij kuvendi, thekson se të gjithë pasi ia kaluan gati si me dorë pushtetin, popujt, ushtritë, dhe pasi i besuan drejtimin suprem të të gjithë gjendjes dhe kujdesin e luftës, e zgjodhën kryetar dhe kapedan të tyre të vetëm. Skënderbeu, megjithëse kryetar dhe Komandant i Përgjithshëm, ishte në këtë kohë një “i parë midis të barabartëve”. Sidoqoftë, caktimi i një udhëheqësi të vetëm politik e ushtarak kishte një rëndësi të madhe dhe ishte një hap përpara në kapërcimin e përçarjes feudale. Të dhënat që na sjell Barleti konfirmohen dhe plotësohen me kujtimet e bujarit shqiptar Gjon Muzaka, bashkëkohës i Skënderbeut nga familja e Muzakajve. Ai shkruan: “Pastaj këta sundimtarët e Shqipërisë u mblodhën në Kuvend në Lezhë. Dikush shkoi vetë, dikush çoi mëkëmbës. Kështu që Skënderbeu i lartpërmendur u bë kryeprijës në Shqipëri, dhe secili dërgonte njerëz dhe të holla sipas sasisë që i takonte. Po kështu edhe disa bij të atyre sundimtarëve luftonin nën drejtimin e tij edhe për të mësuar mjeshtërinë e luftës edhe për të mbrojtur shtetet e veta. Duke qenë ai zotëri fort i rrahur në luftë dhe fatos, u zgjodh kryeprijës e secili i bindej”.

Vendimi për krijimin e ushtrisë

Pjesëmarrja në lidhje për çdo feudal garantonte të drejtën e mbrojtjes nga pushtuesi, si dhe detyrimin për të kontribuar në krijimin e ushtrisë dhe të mjeteve financiare të përbashkëta. Me këto detyrime lidhen dy vendime të rëndësishme të Kuvendit të Lezhës: vendimi për krijimin e një ushtrie të “Lidhjes së princave shqiptarë” si dhe sigurimin e mjeteve financiare për shpenzimet e luftës me forca të përbashkëta. Kuvendi i Lezhës vendosi të krijohej një ushtri shqiptare, e cila do të rekrutohej nga Skënderbeu në principatën e Kastriotëve si dhe nga feudalë t e tjerë në zotërimet e tyre. Secili anëtar i lidhjes përcaktoi vullnetarisht numrin e ushtarëve me të cilët do të kontribuonte në krijimin e ushtrisë së përbashkët. Skënderbeu u zgjodh komandant i përgjithshëm i ushtrisë së Lidhjes, kurse komandantët e reparteve do të emëroheshin nga vetë bujarët. Për të përballuar shpenzimet e luftës, Kuvendi i Lezhës vendosi krijimin e një fondi të posaçëm në të holla, i cili do të sigurohej pjesërisht me kontributin e feudalëve shqiptarë dhe pjesërisht nga të ardhurat e kriporeve të Shën Kollit në veri të Durrësit, të cilat u përkisnin Kastriotëve. Mjetet financiare, si dhe ushtria do të administroheshin nga Skënderbeu, i cili jepte për çështjen e luftës çlirimtare kontributin kryesor midis bujarëve të tjerë në ushtarë dhe të holla. Skënderbeu u ngarkua nga Kuvendi i Lezhës me detyra të shumta drejtuese dhe komanduese. Në këtë mënyrë ai merrte përgjegjësinë kryesore për zhvillimin e luftës. Nga pikëpamja strategjike “Lidhja e princave shqiptarë” përbënte aleancën politikë-ushtarake (besëlidhje) më të fuqishme midis bujarëve shqiptarë me njëri-tjetrin për mbrojtjen e zotërimeve të tyre feudale me forca të përbashkëta. Në zotërimet e tyre, bujarët shqiptarë pjesëmarrës ishin zotë të pavarur dhe mbajtës të çdo pushteti.

Skënderbeu komandanti ushtarak

Me gjithë rolin udhëheqës dhe komandues të Skënderbeut në “Lidhjen e princave shqiptarë”, pozita e tij drejtuese në vitet e para të ekzistencës së saj, nuk ishte ajo e një monarku, por e një drejtuesi ushtarak. Udhëheqja e tij përmblidhet vetëm në organizimin e mbrojtjes së vendit, pa cënuar privilegjet e feudalëve të veçantë dhe pushtetin e tyre brenda zotërimeve të veta. Skënderbeu kishte të drejtë në raport me anëtarët e tjerë të lidhjes të thërriste kuvendin e princave shqiptarë sa herë ta shihte të nevojshme për interesat e mbrojtjes së vendit. Anëtarët e lidhjes ruanin të drejtën e largimit prej saj, kur ta shihte të nevojshme. Skënderbeu si kryetar i lidhjes dhe lidhja nuk kishin të drejt ta pengonin ose të merrnin masa kundër tij.

Në Lidhje bujarët feudalë ruajtën të drejtën të hynin në marrëdhënie ndërkombëtare në mënyrë të pavarur. Në vitet e mëvonshme një pjesë e mirë e princave shqiptarë përfunduan traktate ndërkombëtare me shtetet italianë, pavarësisht nga Skënderbeu dhe Lidhja. Gjergj Araniti lidhi traktat të veçantë me Alfonsin e Napolit (1451), dhe një tjetër me Venedikun. Kështu kanë vepruar edhe bujarët e tjerë. Lufta e përbashkët kundër Perandorisë Osmane dhe Venedikut bëri që subjekt i marrëdhënieve ndërkombëtare në vendimet të dalë në tërësi “Lidhja e princave shqiptarë” dhe jo ndonjë bujar i veçantë. Gjatë luftës me Venedikun më 1448 Skënderbeu, pas vdekjes së Lekë Zaharisë, e kërkoi qytetin e Danjës në emër të Lidhjes. Fitorja u arrit me forca të përbashkëta të feudalëve shqiptarë. Kurse Traktati i Paqes (4 tetor 1448) u përfundua duke qenë palë “Lidhje e princave shqiptarë”, e përfaqësuar nga Skënderbeu dhe Nikollë Dukagjini e Republika e Venedikut. Në historinë e Lidhjes së Lezhës ky është rasti i parë kur del në bllok njëkohësisht para dy armiqve të rrezikshëm, Perandorisë Osmane dhe Venedikut. Lidhja lufton dhe fiton për mbrojtjen e vendit dhe të tërësisë së tij territoriale, vepron me personalitet të plotë politik në marrëdhëniet ndërkombëtare.