BREAKING NEWS

Coercive measures to prevent the spread of COVID-19, the Technical Committee of Experts announces the final decision

Coercive measures to prevent the spread of COVID-19, the Technical Committee of
x

Opinion / Editorial

Independence and Ismail Qemali

Independence and Ismail Qemali

In the songs of Labëria

For the Albanian nobles, a song from Labëria, created in the 15th century, helps us. XVIII-XIX, found in the village of Brataj. “The turkeys of the Turks are dark, / To gather the primacy, / Selim Agon in Vlora, / With Meçani hand in hand, / The bracelets were thrown./ Beqir Velon in Kaninë, / Laton and Dalan Seinë, / With Fejzo bej Risilinë, / Mahmut Hoxha Tragedy, / Kamber Delo beauty, / In Dukatë Dervshi Alinë, / In Kropisht Zybo Tahirë./ In Mavrovo Xhafer Salinë, / In Shkozë Imer Alinë, / Mustafa Begë birbilë./ In Raçaj Fegë Mahilë, / Rustemaj Tozo Beqirë, / Selfo Liço derëzinë, / Dhe në Vajzë dy nishanë, / Meten e Sadik Çobanë, / Gumenicë Haxhi Rrapnë, / Në Gjormë dy spahillarë: / Habiti me të birala, / Në Velç Selam Hasanë, / Në Tërbaç Lulo Abazë, / Në Vranisht Sefer Miftarë, / In Brataj Matan Haxhinë, / Lilo Qendro Nishanllinë, / Dule Zoton in Smokthinë, / In Armen muarr Sadiknë, / And in Mecca Ismail./ Zeqo Xhafë Karbunari, / Sadiden Ahmet Vasjari, / Kalivaç the good brave: / Dule Maton with Xhelilë, / All the leaders are connected, / They left for Ioannina, / In Istanbul they ask us, Even in Aleppo the third. The Ottoman invaders, like all invaders, destroyed the archives of Skanderbeg and did not allow the creation of archives, but the people kept them in memory, they were sung from generation to generation, century after century. The song shows that the leadership worked and fought at the head of the people for Albania. The song proves that the struggle for the liberation of Albania from the Ottoman Empire was not designed by Ismail Qemali, but centuries ago, even immediately after the occupation and continuously, while Ismail Qemali managed to realize the centuries-old dream. The names of these heroes, who fought and gave their lives, were immortalized, in folk songs, in the memory of the nation. Many scholarly folk songs, rightly, call them "living archive of the history of the Albanian people." The fire of the war for freedom was kept alive by all the people, who organized, led and were led by the primacy of the provinces. The names mentioned in the song labe show that everyone was rich, that the primacy of the country, which the popular singer called the beys and aghallars, and who fought against the Ottoman occupation were patriots and warriors. The primacy fought alongside the common people. But the point was that in order to extinguish the idea of ??liberation from the occupier, the Ottomans exiled and killed the primacy, in order to obey the common people. were directed and led by the primacy of the provinces. The names mentioned in the song labe show that everyone was rich, that the primacy of the country, which the popular singer called the beys and aghallars, and who fought against the Ottoman occupation were patriots and warriors. The primacy fought alongside the common people. But the point was that in order to extinguish the idea of ??liberation from the occupier, the Ottomans exiled and killed the primacy, in order to obey the common people. were directed and led by the primacy of the provinces. The names mentioned in the song labe show that everyone was rich, that the primacy of the country, which the popular singer called the beys and aghallars, and who fought against the Ottoman occupation were patriots and warriors. The primacy fought alongside the common people. But the point was that in order to extinguish the idea of ??liberation from the occupier, the Ottomans exiled and killed the primacy, in order to obey the common people.

The nobles of Albania

Those who created Albania from Ismail Qemali to the least respected, were noble and rich. Further on in the Albanian League of Prizren, in the Albanian uprisings of 1011-1912, those who led unions and assemblies such as Abdyl Frashëri, Ali Pashë Gucia, Sulejman Vokshi, Isa Boletini, etc., were rich. It was the large families that kept the fire of patriotism burning. In the Middle Ages, Skanderbeg rose up, together with the largest noble families, for the liberation of Albania and kept it free for 25 years from the Ottoman occupier. Gjergj Arianiti, Donika's father, had also shown patriotism. It was the great Albanian nobles who kept the fire of patriotism burning. It is important to know that when Ismail Qemali went to Vlora in 1908 and established the association "Laberia", his great-grandchildren gathered around him, sung in that song, whom the Turk, after capturing by surprise, tried in Istanbul and the "third", exiled them and they died in Aleppo, present-day Syria. Ismail Qemali developed his activity in Albania, having the support of the descendants of forgotten patriots in nameless graves in Syria. The Turkish government, after the arrival of Ismail Qemali, who advised on the secret opening of Albanian schools, did the same action, as the song mentioned above, secretly capturing a part of the parish of Vlora and Labëria, who hung them in the plains of Ioannina. These great-grandchildren of those who, a century ago, had been exiled to Aleppo, Syria, fought for the liberation of Albania, were suddenly captured by the Ottomans and hanged. Others would later lead the fight to prevent the Greeks from invading Ioannina in 1913. Other great-grandchildren organized and led the War for the liberation of Vlora in 1920 from the Italian invaders. The fact is that the war against the Italian invaders in 1920 was started by the nobles. The poor people pursued these nobles because they themselves were unable to understand and rise up to fight against the Ottoman invaders to create Albania.

Vegjëlinë shqiptare e udhëhoqën fisnikët

Të gjithë firmëtarët e shpalljes së Pavarësisë ishin “bejlerë” dhe “agallarë”. Familjet e mëdha i edukuan fëmijët e tyre me ndjenjën e nderimit ndaj ligjit. Gjyshërit i edukuan nipat e tyre me shprehjen “o bëhu i mirë, o mos u bëfsh”. Që në fëmijëri merret edukata e nderimit të ligjit së bashku me qumështin e nënës. Të tilla ishin thuajse pa përjashtim familjet fisnike. Ndërsa tani janë bërë “udhëheqës” shteti mjaft që nuk përulen para ligjit. Ata pasurohen duke e shkelur ligjin dhe siç ka shkruar Ali Asllani, se “në drekë janë pa brekë, në darkë milionerë”. Duhet pranuar se regjimi monist i shkatërroi familjet fisnike. Ai zhduku fisnikëritë. Edhe ndokush, që arriti të bëjë diçka nuk e kanë lënë të ecë përpara, sepse tërë jetën mbeti i izoluar nga jeta shoqërore. Edhe ata që kanë arritur të bëhen njerëz të mëdhenj, kanë mbetur përjetësisht të harruar edhe se i kanë dhënë shumë se kushdo tjetër Shqipërisë... Zhdukja e fisnikërisë edhe në sistemin e demokracisë është fatkeqësia më e madhe e kombit shqiptar. Nëse në Shqipëri do të drejtonin fisnikët, ne do të ishim vendi i parë ish-komunist, që do të bashkohej me Europën dhe jo i fundit. Edhe Kosova do të ishte e bashkuar me Shqipërinë. Dhe ne sot do të ishim vend me ligje të forta dhe ekonomi të zhvilluar. Këtë nuk mund ta bëjnë ata, që nuk e njohin shenjtërinë e ligjit dhe thonë ndryshe nga sa veprojnë. Intelektualët sot kanë mbetur fisnikëria e vetme e kombit. Këtyre u kërkohet më shumë se kurrë që të punojmë së bashku, për t’u hapur sytë shqiptarëve, të ecim më shpejt përpara. Është, në radhë të parë, detyra e njerëzve më të kulturuar të kombit, me ndjenja fisnike në shenjtërimin e ligjit, ta çojmë kombin shqiptar atje ku e ka vendin, në ballin e vendeve më të kulturuara të Europës. Në librin “Vëllai i pengut” Reshat Agaj do të theksonte se “…në rininë e vet Ismail Qemali vizitonte shpesh Smokthinën, vendlindjen e Agajt, dhe kishte rënë në dashuri me bukuritë e fushës së Mesaplikut, që përshkohej si gjarpri nga Shushica e bardhë dhe e kulluar, rrethohet nga malet e Vetëtimës (Akroqeraunët e vjetër të Ilirëve) nga një anë dhe nga ana tjetër prej maleve të Çipinit, Këndrevicës dhe Tartarit, duke pasur mbi krye grykën strategjike të Kuçit. Agallarët e Smokthinës, duke parë këtë bir të Vlorës që shprehte kaq dashuri për këtë vend, u mblodhën dhe ia caktuan një pjesë të fushës, aty anës së lumit të mbushur me rrepe shekullorë, si pronë të tij dhe sot e kësaj dite, që është përdorur që në kohë të lashta si vend mbledhjeje, si kuvend, quhet “Rrapet e Ismail beut”. Kjo copë tokë në kohën që ne ishim në Shqipëri, dhe besoj edhe sot, nderohet si një vend i shenjtë dhe asnjëri nuk guxonte atëherë të priste një copë dru në rrapet, sepse besohej nga fshatarët se kush vë dorë mbi të prish një vakëf të Perëndisë dhe pëson një të keqe”. Tek Rrapet e Ismail Qemalit në Mesaplik është ngritur nga djalëria labe një memorial i bukur ku në qendër ka Ismail beun dhe në të dy anët e tij burrat e shquar dhe fisnikët e Lumit të Vlorës, të Rrëzës dhe të Shullërit.