BREAKING NEWS

The Ministry of Health informs the citizens: How is the epidemiological situation in Albania in the last 24 hours

The Ministry of Health informs the citizens: How is the epidemiological
x
BREAKING NEWS

Transparency Board sets new prices, how much will be sold per liter of oil, gasoline and gas

Transparency Board sets new prices, how much will be sold per liter of oil,
x
BREAKING NEWS

Agron Duka and Fatmir Mediu proposed his name for the next President, Dash Shehi reacts: All remain political maneuvers

Agron Duka and Fatmir Mediu proposed his name for the next President, Dash Shehi
x
BREAKING NEWS

Prime Minister Rama disappointed by Dybala's departure: If I were Prime Minister of Italy I would make Chiellini Minister

Prime Minister Rama disappointed by Dybala's departure: If I were Prime
x
BREAKING NEWS

The government makes the important decision for sports federations and elite athletes

The government makes the important decision for sports federations and elite
x
BREAKING NEWS

Serious accident / The car overturned in the canal, two people were injured, they were sent urgently to Trauma

Serious accident / The car overturned in the canal, two people were injured,
x
BREAKING NEWS

GJKKO appeal sentences 13 defendants, accused of drug trafficking, here are how many years in prison (Names)

GJKKO appeal sentences 13 defendants, accused of drug trafficking, here are how
x
BREAKING NEWS

The car catches fire inside the service station, the police dispel the first suspicions

The car catches fire inside the service station, the police dispel the first
x

Opinion / Editorial

Politics, media coverage and skeptical citizen…

Politics, media coverage and skeptical citizen…

Undoubtedly mixing the subject of politics with the field of media, media coverage and broadcasting, have never before been so syncretized. The world of politics and the media have become almost like "Siamese brothers", who can not even be separated, much less can be separated from each other. Among them is the committed citizen, the active militant, the indifferent man who presents himself as "apolitical". A syncretic substance, a social-political-media mass that intensively brings positive effects on urban life and counter-effects of negative and controversial influences on the alliance created between the media, politics and the citizen. Whether active or indifferent. In this "existential triangle" or natural combinatorial, it is normal that after this omnipotent appearance, The “imperialist” political-media alliance needs a critical look at an aspect that may not yet have been properly assessed by political analysts or media sociologists. It is a serious review of the "entry side" of politics, which has to do with its true essence, with the influential and transformative ontology on the one hand, but also with the "exit" or media side of politics in urban life and social, through its transmission on media channels. At first glance, it seems that the transformation of active politics into "videopolitics", or its alliance with media channels, would strengthen the influence, the omnipotence of politics towards the citizen and society. This is why by sociologically assessing the situation of active policy relations with the media (national or local),

I am a partisan of the optimistic thesis, that in general the reciprocally biunivocal relations of politics with the media, have been positive, with an impact on the intensity of dissemination and public experience. Anyone who is objective, coherent with the truth, can not deny the fact that the pace of change in the forms of politics in Albania has accelerated through its flows in the "media channels", being quickly converted and approximated to the equivalents, postmodern standards of European politics. Especially now these relations and reciprocal relations of politics with the media, have become organic and endemic relations, fused in the compact structures of reciprocal interaction, giving and receiving from each other those things that divide, but also that unite and serve each other -other. This media media revolution,

Në këtë kontekst nuk mund të mos pranojmë disa të vërteta. Politika shqiptare për sa i përket formave të shprehjes dhe vetëshprehjes së saj, është modernizuar goxha. Gjithsesi më shumë ndryshime të thelbit dhe mënyrës së zhvillimit dhe transmetimit të kulturës politike, janë dukshëm dhe në formë dhe esencialisht formale dhe shumë më pak në thelbin, substancën apo përmbajtjen e saj. Këtë dekadën e fundit të këtij shekulli, politika shqiptare ka bërë një “revolucion me veten”, me përmbajtjen dhe format e transmetimit publik të saj. Për pasojë kanë marrë zhvillim të natyrshëm disa “forma joverbale” e jodiskursive të të bërit të politikës, duke i detyruar politikanët shqiptarë për t’i dhënë shumë rëndësi elementëve të imazhit mediatik sikurse janë pamja, imazhi, gjuha e trupit, veshja, elokuenca mediatike, etj. Të cilat nuk mund të mohohet se tashmë janë përbërës të “politikës mediatike”, pjesë integrale e të bërit dhe realizimit të komunikimit politik. Komponentë të cilët sikurse mendon filozofi i madh i komunikimit Jurgen Habermas, janë “ingredientë jo aq pa rëndësi për statusin dhe staturën e imazhit publik të politikanit”.  Në këtë kontekst, duhen parë dhe vlerësuar ndryshe marrëdhëniet dhe relacionet e reja të politikës me median. Sepse pavarësisht patologjive kalimtare, roli i medias ka rëndësi, sepse është mjeti me të cilën politikanët kanë mundësi të vendosin lidhje politike virtuale të vazhduara, të përditësojnë informacionin që duan të transmetojnë dhe të sigurojnë kontaktin e gjerë me publikun e interesuar, militantesk apo thjeshtë qytetar qoftë”. J Habermas, “Ah Europë”, f. 169

Kurrë më parë në Shqipëri nuk e kemi pasur një situatë të tillë, më saktë një raport të ligjërimit politik publik me ndërmjetësimin autentik të mediave. Sot besoj se vëmendja e mediave ndaj jetës politike, rolit, funksioneve publike të elitave të partive politike në Shqipëri është tejet e përqendruar. Ndërkaq qytetarët tanë të bindur, dhe në pritje të përmirësimeve të jetës demokratike, ekonomike e sociale, janë bërë tejet skeptik e mosbesues me “videopolitikën” dhe tipologjinë e modës së “politikanit mediatik”. Por kjo është fare e natyrshme në kushtet kur politika jo vetëm është pleksur fort me median, por nga na tjetër është kjo e fundit gjithnjë e më shumë po merr trajtën dhe format adekuate të “videopolitikës”, duke u transformuar në një komunikim masiv dominant, të përditshëm. Skepticizmi i qytetarit për cilësinë dhe utilitetin e politikës shqiptare, nuk është pakësuar nga transformimet me natyrë digjitale të komunikimeve të saj me publikun. Kjo mënyrë e transformimit të politikës përmes medias në “videopolitikë”, nuk ka ndikuar pozitivisht në ndërtimin e një mendimi të shëndoshë qytetar, në krijimin e ideve kompakte e gjykimeve konsensuale. Qoftë diversibël dhe kontradiktor. E cila ne tri dekada më shumë ka qenë e amullt, e turbullt, makiaveliste e çoroditëse. Në këtë pjesë të përgjegjësisë së përbashkët apo të patologjisë “politiko-mediatike”, është ajo që lidhet me politikanët, por paralelisht me të është edhe ajo “parcelë” e pasqyrimit mediatik që lidhet me punën, personalitetin dhe dinjitetin profesional të gazetarëve, analistëve dhe sidomos të pranisë të një numri të zgjeruar të intelektualëve mediatikë profesionistë, të cilët janë të “atashuar” pranë politikës dhe kanë kontributin e tyre pozitiv apo negativ në perceptimin e drejtpeshuar të politikës dhe në mënyrë të drejtpërdrejtë e të tërthortë në krijimin e mendimit politik publik kombëtar. Politika dhe politikanët janë bërë objekt i preferuar obsesional i medias elektronike dhe të shkruar. Këto marrëdhënie të këtyre dy realiteteve të “botës së jetës”, medias dhe politikës, gazetarëve dhe politikanëve janë korelative, të ngushta, të pandashme, të përditësuara. Në botën moderne politikanët dhe gazetarët kanë këtë “fat” që të jenë të pandarë nga njëri-tjetri, në çdo hap të jetës, për shkak të misionit dhe destinacionit të profesioneve të tyre.

Nuk është rastësi që politikanët kanë një ndjenjë të dyfishtë e kontradiktore me median: e dashurojnë kur ajo i mburr, e urrejnë kur ajo i stigmatizon për dukuri të caktuara të jetës publike apo private të tyre. Media dhe politika janë në unitet dhe rivalitet të përhershëm. Kjo për shkak të rolit dhe sensibiliteteve që sjell në shoqëri politika dhe roli që kanë politikanët, të cilët në shumë raste glorifikohen nga media, bëhen një “mit” social me efekt publik intrigues. Por nga ana tjetër shpesh ky glorifikim mediatik për shumë politikanë kthehet në bumerang, në kushtet kur miti mediatik i politikanit nuk është i vërtetë, por i sajuar, ose kur imazhi mediatik i tij është i ndryshëm nga esenca personale njerëzore dhe sociale. Në shumë analiza dhe studime sociologjike është vënë në dukje roli veçanërisht i madh i medias në zbulimin, demistifikimin, heqjen e aureolës së shumë politikanëve, të cilët më pas kanë kaluar procesin e rënies së pakthyeshme, pikërisht në sajë të ndikimit demaskues, pse jo edhe “asgjësues” të medias.

Padyshim mediatizimi i politikës dhe jetës sociale ka ndërkaq problemet dhe kontradiktat e veta. Politologët dhe sociologët janë shumë të shqetësuar për natyrën thjeshtëzuese. Demokracia thotë politologu spanjoll Joseph Ramoneda, humbet nga televizioni dendësinë e përmbajtjes së saj. Televizioni e ka bërë politikën si “garë sportive”. Në pamje të parë të duket se media bën një lidhje më të fortë të qytetarit me politikën, duke rritur “aftësinë ndërhyrëse” të tij. Por në se problemin e shohim ca më thellë, duket se media me kollajllëkun e saj të lidhjes së qytetarit me botën politike dhe konsumit pasiv të politikës, po bën efektin e kundërt, duke zhdukur edhe atë pakgjë shoqërizuese që ka mbetur në jetën politike.

Studiuesi amerikan Neil Potsmann dhe austriaku Friz Plaser, fjala vjen janë të mendimit se demokracia tradicionale përherë e më shumë po shndërrohet në një demokraci elektronike të shikuesve. Analiza e politikës përmes medias, rrjeteve sociale apo “kutisë të televizorit” familjar, të krijon idenë se demokracia rrjedh vetëm përmes ekranit dhe konsumohet në biseda pasive në shtëpi. Ky këndshikim pasiv i politikës bën që shpesh qytetari të shikojë anën aparenciale të politikës, pjesën e saj të spektaklit, pa qënë në gjëndje të dallojë ndërvartësitë e saj. Nuk është dukuri vetëm e jona, fakti që media po e redukton politikën në “news”. Ngjarjet politike ngjallin interes publik, bëhen interesante për njerëzit, vetëm kur ndodh ndonjë ngjarje që e devijon atë nga “normaliteti”. Sociologët e politikës janë të shqetësuar për këtë dukuri të perceptimit të politikës vetëm si “realitet i mediatizuar”, si një mënyrë që e mban qytetarin larg dhe indiferent ndaj saj. Sipas tyre, në qoftë se qytetari e vlerëson politikën vetëm për “gjërat e reja” dhe ngjarje politike të devijuara nga normalja, atëherë do të thotë se politika në perceptimin qytetar po e humbet besimin dhe vlerën e saj. Në këtë rast politika po reduktohet në “spektakël televiziv” dhe qytetari si konsumator mediatik pasiv degradon në një shikues skeptik të rëndomtë.

Analysts of democratic politics are right to raise the concern that "politics is sinking under the aesthetic amusement that gives a beautiful new world, which lives by the apolitical benevolence of the citizens." Consequently, the television broadcast of politics is clearly favoring some syncretic phenomena: skepticism, personalization, and the phenomenon of "electronic remote control".

In such a case, wanting to synthesize this phenomenon, the citizens of Barcelona wrote in Castilia Square that they are "politicians who piss on us and the press says it is raining"…

Gëzim TUSHI, Sociologist