BREAKING NEWS

Faced for the first time with critical voices against him, 2 important movements of Lulzim Basha are revealed today

Faced for the first time with critical voices against him, 2 important movements
x

Sport

Hektor Shaqiri: Our strategy in Europe is wrong, the future of weightlifting is bleak

Hektor Shaqiri: Our strategy in Europe is wrong, the future of weightlifting is

The European Weightlifting Championships held in the Russian capital, Moscow, from April 3-11, confirmed the return to the top of the sport of several countries that were previously in crisis, such as Bulgaria and Turkey. Meanwhile, our barbell representative was presented with two faces, where on one side stood with his head up the barbell Briken Calja, who received two medals, and Evangjeli Veli with a bronze medal, and on the other side the other athletes who were far from the result of desired and even far from their usual results. It seems that the Albanian Weightlifting Federation has made a mistake in strategy, because in a European we go with athletes who claim medals, not with those who are on the verge of "retirement". Despite their contribution to Albanian weightlifting, it is time to give space to young people and invest in them. Godelli e Qerimaj, Great athletes undoubtedly seem to have closed the "cycle" of European results, moreover frequent injuries and unsustainable form. Analyzing this performance of the team, the technician with great experience in Albanian weightlifting, over 50 years of experience, Hektor Shaqiri, stressed that the strategy of FSHP should be based on young people. He carefully analyzed 3 elements that condition the Albanian barbell today: organization, training and investment (budget) that leave much to be desired.

- What is happening with Hektor Shaqiri in this period? Do you intend to return to training?

I have 8 months withdrawn from this craft, I do not believe I will come back anymore, my age is not promising now. Moreover I have gone through some health problems, so the barbell now has to take the money younger.

- A few days ago, in the European Weightlifting Championship, some athletes of our national team also competed. You are a coach with long experience in this sport and know well the competitions at these levels. How would you describe the presentation of our team?

I have followed, I have also seen the performance of our athletes, but I think it is one of the weakest championships over the years for the representative team. With the exception of Calja, who maintains high and stable levels, and to some extent the weightlifter Veli who managed to "snatch" a medal in one style, the other athletes did not approach the medal area, they were even far from their results. So with the exception of Briken (Caljes), others have steps back. Carefully analyzing this performance, I do not understand one thing: they constantly say that the state does not invest, etc., so they complain that they are not financially supported. More, sir, before you start the team in the European you have to do a control race, to see the condition and the results of the athletes. Athletes approaching goals go, others do not. Because, following a line that does not go in line with the outcome strategy of the race, then leads to European athletes injured or suddenly injured in the race, which in my opinion are expected and repeated injuries. So the question may be asked: Mr. President of the federation, why spend money on athletes who have no chance of capturing the medal zone? Your strategy should be based on young people, to be given a chance, to be motivated and to find ways to breathe life into the athletes of the future. Why not take young people to the European, to prepare them with the emotion of big competitions, to dedicate themselves to their training and to have a chance? There are three athletes, Qerimaj, Godelli and Shoraj who were not within expectations. I do not blame the athletes, let's face it, they will not always come with medals and they will not always be in super form, but the question lies in the strategy of FSHP, in its organization. There was no control race, the results, with the exception of Briken Caljes, are far from European claims. It is a waste of money.

- Megjithatë, federata është e justifikuar pasi Europiani kishte vlerë kualifikuese në Olimpiadë dhe duhej që sportistët që e kërkojnë kualifikimin ta kenë këtë shans...

Ky është një tjetër problem i peshëngritjes tonë. Unë e thashë më sipër, para garave të mëdha bëhen gara kontrolli dhe në Europian shkojnë ata që kanë shanse për rezultate të lartë të provuar në kontroll, ndryshe është shpenzim i kotë dhe buxhetet tona për sportin janë të kufizuara. Ne shkuam në Europian me një delegacion ku kishte më shumë këshilltarë sesa sportistë. E dyta, në vend që të investosh tek të rinjtë, çon në Europian sportistë me rezultate në rënie.

- Ju po thoni që federata ka gabuar në strategji, por...

Jo ka gabuar, por ka gabuar rëndë, të bësh garë kontrolli para aktiviteteve të mëdha është alfa e një plani serioz. Së dyti, ne nuk e dimë a bëhet ndonjë kontroll nëpër palestra në lidhje me stërvitjen. Sa stërviten sportistët tanë, a i ndjekin ata planet e stërvitshmërisë? Por kjo ka lidhje dhe me një element tjetër, që është shndërruar në problem serioz në peshëngritjen shqiptare, e që ka të bëjë me trajnerët.

- Çfarë, konkretisht?

Së pari unë nuk e kuptova pse në Europian nuk kishte shkuar Zef Kovaçi, trajneri i Erkand Qerimajt? Unë pashë që në stafin teknik kishte vetëm njerëz që i kanë shërbyer presidentit aktual të federatës në fushatën e tij zgjedhore. Nga aq sa pashë prej garave, konstatova një tension të lartë brenda ekipit, sidomos me Godellin, i cili ishte shumë i nxehur. Dyshoj se ai nuk merret vesh me stafin, në aspektin e menaxhimit të garës. Pra, prezantimi i një skuadre përfaqësuese në nivele të tilla aktivitetesh varet shumë nga organizimi, i cili këtë herë linte për të dëshiruar.

- Duket se vitet e fundit, si me presidentin e kaluar dhe të tanishmin, puna e federatës është fokusuar tek lufta ndaj dopingut. A mendoni se është fituar kjo luftë?

Kjo është një lëvizje që bëhet për imazh, por nuk mund ta vëmë dorën në zjarr nëse është eliminuar si fenomen. Edhe kur ishte president për herë të parë, për këtë u zgjodh, se do të luftonte dopingun. Por koha tregoi se i dolën shumë sportistë me doping. Unë në atë kohë protestova, duke paralajmëruar që grumbullimi në Greqi mund të kishte pasoja dhe ashtu rezultoi, sepse atje sportistët morën doza substancash të palejuara. Për shkak të qëndrimit tim ai më përjashtoi nga ekipi, më bëri dhe një letër shkarkimi që e çoi në ministri, por atje ia hodhën në kosh, pasi unë isha trajner në një klub privat dhe askush s’mund të më shkarkonte mua si teknik. Mund të më hiqnin si trajner të ekipit kombëtar po s’mund të më largonin nga shtanga. Kur i dolën tre sportistë me doping më kërkoi falje, por i thashë që faljen duhet ta bënte publikisht, sepse publikisht kishte marrë nisma në dëmin tim.

- Të kthehemi tek Europiani, paraqitja e Briken Caljes ishte cilësore, plus rivalitetit që ishte shumë i madh. A është premtues për Olimpiadën një rezultat i tillë në këtë peshë?

Unë e ndoqa garën e tij dhe jam i kënaqur. Ai këtë herë nuk çaloi tek forca, por pati pak probleme tek shpejtësia, ishte pak më i ngadaltë. Mos harrojmë, Olimpiada ka një rivalitet shumë më të madh se Europiani. Në peshën e tij garojnë sportistë të nivelit shumë të lartë në Azi, si kinezët dhe koreanët, që kanë rezultate shumë të larta. Nëse ai do të shkonte në Olimpiadë deri në vend të 5-të, do të ishte sukses i rëndësishëm. Në nivele si ai i Olimpiadës, renditja e një sportisti në 8 më të mirët është, sipas mendimit tim, sukses. Mos harrojmë se ne jemi vend i vogël dhe kemi një sport me probleme.

- 10-20 vjet më parë pati një gjallëri në peshëngritje, ku u afruan shumë të rinj, si vëllezërit Trasha, Qerimaj etj, por edhe tek femrat erdhën disa elemente që do të shënonin rezultate shumë të larta. Pse i mungon peshëngritjes një frymëzim i tillë sot?

Është e vërtetë, në ato vite shtanga jonë bëri një hop cilësor, pasi u afruan elementë të rinj të mirë, por duhet të pranojmë që edhe buxheti për peshëngritjen në ato vite ka qenë shumë i madh. Në qeverinë Meta peshëngritja ka marrë deri në 500 mln lekë në vit dhe këto para ishin të mjaftueshme për pjesëmarrje në gara ndërkombëtare dhe rritje të interesit të të rinjve. Buxheti grant për federatat ka ardhur duke u reduktuar, përfshi dhe peshëngritjen, aq sa kemi sot një buxhet që nuk premton për të bërë gjëra të mëdha. Unë i kthehem sërish trajningut, si një tjetër problem i shfaqur këto vite. Kemi shumë pak trajnerë të aftë. Është Çela ( Ilir Çela) në Elbasan, Nardi (Leonard Toska) me Shtërmenin..., nuk kemi trajnerë. Këtu bëhesh trajner shtange pa teklif, pa bërë kurse e shkollë për këtë punë, pa u thelluar në literaturë etj. Jo çdo shtangist mund të bëhet trajner i peshëngritjes. Shoh me keqardhje që nuk është punuar në këtë drejtim dhe është mjaft e qartë dhe e provuar tashmë se pa kuadro të mirë nuk mund të bësh sport cilësor. Përveç buxhetit dhe trajningut, desha të evidentoj dhe një element mjaft të rëndësishëm që ka të bëjë me organizimin, i cili lë për të dëshiruar. Më parë klubi i Tiranës drejtohej nga Koleka, që grumbulloi sportistët më cilësorë në klub, investoi për ta dhe ishte një shenjë që u jepej sportistëve që mund të gjenin një farë mbështetje në rrugëtimin e tyre. Tani konstatoj që në klube ka më shumë spastrime se mbështetje. Mënyra se si e menaxhon një federatë, një klub apo një institucion, është me rëndësi themelore. Por që ta menaxhosh si duhet kërkohet që të bashkëpunosh me njerëzit që e njohin sportin. Ju përmendët më lart vëllezërit Trasha, Qerimajn e shumë të tjerë që dolën ato vite, një grup goxha i madh. Unë vetë kisha 3 sportistë cilësorë. Investimi nuk mungoi dhe puna u shtua. E pra, kur gërshetohet investimi i mjaftueshëm, me punën e përkushtuar e shkencore të trajnerëve si dhe organizimi i duhur nga federata, atëherë gjërat shkojnë në nivelin e dëshiruar, prandaj dhe kemi pasur rezultate. Duhet të dimë që sasia prodhon rivalitet dhe rivaliteti prodhon cilësi, ndaj trajnerët ishin në kushtet kur duhej të seleksiononin. Pati rivalitet edhe tek femrat dhe u shënuan disa arritje që i mbeten kohës. Sot kemi arritur në një pikë që s’kemi sportistë. Tek femrat ato pak kokrra që janë nuk i kanë rezultatet e Fetije Kasajt dhe Romela Begajt. Prandaj të ardhmen e shoh pak të zymtë. Që të evitohet kjo duhet që peshëngritjes t’i kthehet investimi dhe kultura e punës, duke i kushtuar vëmendje profesionalizmit të trajnerëve.