BREAKING NEWS

Albania in the last 24 hours: 835 new cases, discover the hottest areas from Covid-19

Albania in the last 24 hours: 835 new cases, discover the hottest areas from
x

Sport

Polikron Koroveshi: Wrestling sport with adrenaline, today has lost its former popularity

Polikron Koroveshi: Wrestling sport with adrenaline, today has lost its former

Wrestling is a popular sport in Albania and despite the decline in the number of athletes in recent years, as a result of mass migration during these 30 years, this discipline still maintains a certain elite position in the field of sports in Albania. Especially free wrestling, which is in the "blood" of Albanians. Wrestling has known its culminations in different periods, and today is the moment to remember the Dynamo wrestling, which recognized its great progress in the 70s of the last century. In freestyle wrestling, Dinamo had prominent representatives, one of them, Polikron Korovesh, multiple national champion of one of the biggest names in freestyle wrestling in the country. In this weekend column, the newspaper "SOT", brings the interview with this great champion of Albanian wrestling, 7 times national champion, but also prominent international referee. Holder of many titles and medals, Korovesh brings the emotions of his career, family rivalry with his brother (Anesti), another Dinamo champion, as well as his impressions of wrestling today.

Who is Polikron Koroveshi?

Date of birth: 01.03.1951

Place of birth: Tirana

Educated: Institute of Physical Education, Tirana.

He started the sport with Dinamo in 1967.

Style: Freestyle Wrestling.

4 years champion with the youth of Dinamo (1967-1970).

Champion in the national youth meetings 1968-1970.

7 years national champion with adults (1969, 1970, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977).

Best chance in four championships.

Champion in two Army spartakiads (1971-72).

Winner of 4 Republic Cups with adults.

Coach and judge

Dinamo youth coach (1987).

National Arbitrator (1993).

International Arbitrator (1997).

evaluations

"Master of Sports" (1973).

"Merited Master of Sports" (1977).

"Naim Frashëri", class III, on the occasion of the 20th anniversary of Dinamo (1970).

"Naim Frashëri", class II, on the 30th anniversary of Dinamo (1980).

"Work Medal", by the People's Assembly.

“Medalje e artë” për merita në sport (2000).

“Nderi i Mundjes Shqiptare”, dhënë nga federate e mundjes (2011).

“Nderi i Sportit Shqiptar”, dhënë nga MTKRS.        

Propozuar nga FSHM-ja për “Mjeshtër i Madh”, vlerësim që jepet nga Presidenti i Republikës.

- Duket e habitshme që një djalë i lindur në Tiranë të futej në sportin e mundjes së lirë, kur zona të tjera të vendit e kishin traditë këtë disiplinë. Si ndodhi lidhja juaj me mundjen?

Unë isha nxënës tek shkolla “Hasan Tahsin”, mësues fizkulture kisha Pal Mirashin. Atje iu futa gjimnastikës, në kampionatet që zhvilloheshin mes shkollave. Pastaj u futa në pallat të pionierëve, po në gjimnastikë, ishin vitet 1960-1965. Si ndodhi që i hyra mundjes? Ndodhesha tek liqeni, me një shok të vëllait, Agim Kalaja, ish-mundës. Ai më shtynte poshtë unë e ngrija lart. Ai zbuloi tek unë talentin për mundjen. “Hajde tek mundja, se qenke i fortë”, - më tha. Shkova tek Dinamo në vitin 1967, me ekipin e të rinjve, ku trajner ishte Neshat Aledini. Stërvitja e parë nuk shkoi aq mirë, pasi kishte ushtrime të vështira, sidomos “urat”, pas të cilave më merreshin mendtë. Një moment mendova të tërhiqem, u thashë nuk qenka për mua, nuk vij. Por kur bëmë gara dola mirë dhe vendosa të qëndroj.

- Kur e keni bërë garën e parë?

Në Kukës, në vitin 1967, garova në peshën e parë, 49 kg. Fitova dhe dola kampion me të rinjtë. Ishte kënaqësi e madhe, sigurisht, dhe prej atij momenti nuk u shkëputa më nga mundja e lirë. Në vitin 1968 përsërita sërish suksesin, duke dalë kampion me të rinjtë, këtë herë në Lushnjë. Në vitin 1969 garova në peshën 57 kg, po me të rinjtë në Durrës, dola kampion. Në kategorinë e të rinjve e mbylla si kampion në vitin 1970, në kampionatin e zhvilluar në Tiranë. Në këtë aktivitet pati një surprizë për mua, sepse nuk isha i vetëm nga familja.

- Pse, çfarë ndodhi konkretisht?

Në garën që zhvilluam në Tiranë merrte pjesë edhe vëllai im, Anesti Koroveshi. Ishte emocion i madh, pasi të dy garonim për titull, natyrisht në pesha të ndryshme. Mendova për një çast më mirë të humbas unë e të fitojë vëllai. Por gjërat shkuan mirë për ne dhe ai fitoi ndeshjen e tij e unë timen, duke dalë të dy kampionë. Në atë aktivitet unë garova në peshën 62 kg, kurse vëllai në 57 kg. Nuk ka më bukur se dy vëllezër kampionë në një ditë.

- Kur hytë në skuadrën e të rriturve dhe si vijoi më pas karriera juaj? Sa vite keni garuar për Dinamon?

Me rregullore tek të rriturit futeshe kur mbushje 18 vjeç. Unë iu ngjita skuadrës së të rriturve të Dinamos në vitin 1969, kur isha 18 vjeç. Dola kampion me të rriturit po atë vit. U shpalla mundësi më i mirë i aktivitetit, edhe pse garoja për herë të parë në kategorinë e të rriturve.  Unë kam garuar për Dinamon nga viti 1967 deri në vitin 1986, pra për 19 vjet. Por duhet të shtoj këtu se pas vitit 1977 kam garuar vetëm në shërbim të skuadrës. Gjatë këtyre viteve me Dinamon kam dalë 4 herë kampion me të rinjtë, 7 herë kampion me të rriturit, 5 Kupa të Republikës, dhe jam shpallur 4 herë mundësi më i mirë i kampionatit.

- Kë cilësoni si kulmin e karrierës tuaj?

Më 1969-1970 kanë qenë vitet më të arta për mua. Në vitin 1972 u lirova nga ushtria dhe në vitin 1973 garova e dola kampion kombëtar. Aty plotësova normën për “Mjeshtër Sporti”. Rezultatet më të mira erdhën në vitet 1973-1977, ku unë dola 5 herë radhazi kampion, duke plotësuar kështu normën që kërkonte rregullorja për të marrë “Mjeshtër i Merituar Sporti”.

- Si ishte trajtimi i sportistëve tek Dinamo e atyre viteve?

Kënaqësia më e madhe e jona në ato vite ishte kompaktësia e grupit. Kishte harmoni mes elementëve më të rinj dhe atyre të rritur. Kushtet nuk kanë qenë aq të mira tek Dinamo. Palestra nuk kishim, as dushe sikurse kishte Partizani apo Tirana. Rivalët e këtyre ekipeve na thonin “me kushtet tuaja ne nuk bëjmë dot sport”, por ja që ne dinamovitët ia dilnim. Kurse trajtimi në tërësi, si ai ushqimor dhe ai njerëzor ka qenë i mirë.

- Kush ishin rivalët tuaj më të mëdhenj në tapet?

Në rang ekipor rivalët më të mëdhenj ishin Kukësi, Vllaznia dhe 17 Nëntori, kurse në aspektin individual, rivali im më i madh ishte Reis Avdija, nga Peshkopia. Në vitin 1976 në kupën që u zhvillua në Peshkopi më mundi Reisi, i cili fitoi Kupën dhe u shpall sportisti më i mirë i aktivitetit. Në aktivitetin pasardhës, në Shkodër, fitova unë ndaj Reisit dhe mora titullin kampion, si dhe u shpalla mundësi më i mirë. Rival tjetër i fortë ishte Kujtim Ismaili i 17 Nëntorit, i cili më mundi në vitin 1978. Por në atë periudhë unë isha i sapomartuar dhe kisha tre muaj pa u stërvitur. Unë atë e kam mundur 3-4 herë. Pas vitit 1978, kampion doli Lutfi Meçka i Kukësit. Pas këtij viti, unë kam zënë vend të dytë e të tretë, deri sa u tërhoqa në vitin 1986.

- Si paraqitej cilësia në sportin e mundjes gjatë atyre viteve?

Cilësia ka qenë shumë e mirë, por edhe pjesëmarrja shumë e gjerë. Kishte 13 ekipe me nga 10 pjesëmarrës. Garat zhvilloheshin në tri ditë. Por ekipi ynë i Dinamos ka qenë i veçantë. Me të rinjtë Besnik Gusmari, Përparim Zelka, Kujtim Çuçoli e Ilir Tafaj, me të cilët kemi dalë 4 herë kampion si ekip me të rinjtë e Dinamos. Kurse në ekipin e të rriturve kemi pasur mundës të mëdhenj si Ndue Dodaj, Pëllumb Qosja, Jak Marku, Kujtim Lamani, Maks Bufi, Vasillaq Soto, Arben Lejlaj etj.

- Cili është sekreti i suksesit tuaj dhe Dinamos në tërësi në ato vite?

Sporti i atyre viteve ishte diçka shumë e mirë. Çdo ditë në stërvitje, aq sa mendoja shpesh “ore po si do të kalojë dita nëse nuk stërvitem”. Dhe nuk ishte stërvitje dosido, por me program ditor, javor, mujor e vjetor. Kemi pasur dhe një trajner të shkëlqyer si Riza Lofca, i cili ishte specializuar në Bullgari dhe kishte një metodikë fantastike për përgatitjen e mundësve. Kishte dhunti dhe takt që e bënin teknik të veçantë.

- Në atë kohë bënit pak gara ndërkombëtare, ju keni luajtur ndonjë ndeshje?

Jo, s’më është dhënë mundësia. Erdhi një herë një ftesë për një aktivitet në Greqi, por më thanë “se kemi planifikuar”.

- Cili është mendimi juaj për mundjen shqiptare sot?

Mundja sot nuk ka shumë popullaritet, as masivitet. Më të mirët largohen, në kërkim të mundësive të karrierës. Shteti në kohën e rinisë time e kishte zgjidhur këtë problem, pasi sportistët merrnin rrogë në një institucion. 5 orë punë e 3 orë sport. Ishe i detyruar të shkoje rregullisht, pasi nuk ishte vetëm përgatitje sportive, por edhe punë. Dhe puna vlerësohej e shpërblehej me merita. Isha vetëm 19 vjeç kur mora medaljen “Naim Frashëri” të klasit të tretë, në 20 vjetorin e Dinamos. 10 vjet më vonë mora “Naim Frashëri” të klasit të dytë, që u dha me rastin e 30-vjetorit të klubit të Dinamos. Falë punës jam dekoruar më vonë nga MTKRS (ishte i pranishëm presidenti Mejdani) me medaljen e artë për merita në fushën e sportit etj. Dua të them se falë mundjes, punës dhe rezultateve tona edhe jemi shpërblyer. E gjithë kjo gamë krijonte popullaritet, gjë që i mungon mundjes në tërësi në ditët e sotme.

- A ka ende terren për zhvillimin e mundjes së lirë në Shqipëri, deri në nivelet e larta?

Sigurisht që ka, mundja e lirë ka terrenin e duhur këtu. Në veri të Shqipërisë në festime si dasma etj, mundja është pjesë e programit të festës. Atje, si në Gollobordë etj, shoqërohet me një dash për fituesin. Kjo është një traditë që tregon se mundja është sport me taban në Shqipëri. Që të kesh mundjen të zhvilluar duhet bazë materiale, duhen kushte moderne dhe investime afatgjata. Duhet edhe përkushtim dhe sedër nga sportistët. Kujtoj këtu që atë vit që më mundi Reisi (Avdija) qava si fëmijë, se ky sport ka adrenalinë. Por kjo më motivoi që të punoja më shumë për të fituar në aktivitetin e radhës në Shkodër.

- Çfarë bëtë pasi u tërhoqët nga sporti aktiv?

Nisa pak kohë detyrën e trajnerit me të rinjtë e Dinamos, pasi lashë sportin në vitin 1986. E ushtrova këtë detyrë për dy vite, pasi më pas u shkrinë ekipet e mundjes së lirë të Dinamos. Më pas, më 1993, mora licencën e arbitrit, kurse më 1977 mora licencën e arbitrit ndërkombëtar. E mora gjatë zhvillimit të një botërori për veteranët e mundjes, në Zvicër. Si gjyqtar shkoj ende në aktivitetet kombëtare të mundjes. Madje në vitin 1997, në një aktivitet që zhvillohej në Kukës, u shpalla edhe si arbitri më i mirë.

- Nga karriera juaj e gjatë në sport, cila ngjarje ju ka bërë më shumë përshtypje?

There are many of course, the emotions are great. I mentioned above the emotion with my brother that we both managed to be declared champions in the same activity, but in different body weights, but here I want to recall another case, which has left an impression on me. In an activity that took place in Kukës in 1997, the commentator said: "The diploma of the best referee goes for the opportunity that the whole of Kukës knows, Polikron Korovesh". I felt extremely good because, even though 20 years had passed, they still remembered me as a champion and wanted to know me as such. This is a very big appreciation and I appreciate it very much.