BREAKING NEWS

‘Pacientët nuk ushqehen dhe as higjenizohen’ gazetari plas ‘bombën’ live nga spitali ‘Shefqet Ndroqi’: Ministria po gënjen!

‘Pacientët nuk ushqehen dhe as higjenizohen’ gazetari plas
x

Opinion / Editorial

Dua ta quaj bukuri

Dua ta quaj bukuri

Duke u kujdesur për turnin tim të natës në Njësinë e Kujdesit Intensiv (ICU) ndaj COVID-19, vendos pajisjet e mia personale mbrojtëse (PPE) - një mbulues plastik i bardhë për pastrimin e ajrit (PAPR). Kapuçi lidhet përmes një tubi me një paketë të madhe baterie, të cilën e ngjesh rreth belit tim mbi mjetet e mia të pastrimit. Ndez baterinë dhe dridhem kur rryma e ajrit të freskët fryn mbi veshët e mi. Eci në një paradhomë të bardhë të ndritshme, ku një oficere sigurie më inspekton. "Ju jeni OK për të hyrë", thotë ajo. "Qëndroni të sigurt". Unë marr frymë thellë, hap derën dhe futem brenda. Ky kat, i dedikuar më parë mjekësisë së përgjithshme të brendshme, është shndërruar në një njësi të kujdesit intensiv (ICU) të COVID-19. Njerëz me maska, më përparëse të mëdha dhe me doreza shkojnë për detyrat e tyre, por është jashtëzakonisht qetë; zukatja e butë e pastrimit të ajrit brenda pajisjeve tona (PAPR) mbyt tingujt e tjerë. Nuk ka më vizitorë si dikur dhe staf mjekësor që dikur kalonte përmes tyre. Infermierët, të cilët do të mblidheshin kur gjërat merrnin ngadalë, tani shohin veten e tyre. Nuk ka asgjë nga e qeshura e zakonshme e dikurshme mes stafit. Në dhoma, pacientët që vuajnë në faza të ndryshme të sëmundjes, luftojnë për jetën e tyre. Ata që janë nën kujdesin e aspiratorëve janë të qetësuar dhe të palëvizshëm. Ata që nuk janë nën aspiratorë janë të shqetësuar; edhe lëvizja më e vogël i lë ata pa frymë dhe ankthi i tyre është i dukshëm. Ata kanë frikë se çdo minutë do të pushojnë së marri frymë, ose se niveli i tyre i oksigjenit do të bjerë aq ulët sa që do të duhet të vendosen në një ventilator, si të tjerët. Mushkëritë janë gjithmonë çështja parësore, por komplikimet mund të spiralizohen në shumë drejtime: dështimi i zemrës, dështimi i veshkave, dëmtimi i mëlçisë, mpiksja e gjakut, infeksionet shtesë. Ajo që më godet më shumë është se sa të vetmuar duken të gjithë, me vetëm tuba, tela dhe makina që bëjnë “bip”, për t’i mbajtur ata në shoqëri. Nuk arrij të mendoj gjë tjetër veç se sa mizore është që ata nuk i kanë njerëzit e tyre pranë, gjatë këtyre momenteve më kritike të jetës së tyre. E kuptoj që po mbaj frymën. E lëshova, duke qetësuar nervat e mia. "Andi". Ngre kokën dhe qetësohem kur shoh një nga infermieret që respektoj më shumë. Fytyra e saj është errësuar nga një maskë N95 dhe mbulesa plastike e fytyrës, por zëri i saj është i pangatërrueshëm. "Sa mirë të shohësh më në fund një fytyrë të njohur," thotë ajo, duke bërë “bip” nën maskën e saj. Mjekë dhe infermierë nga të gjitha specialitetet punojnë këtu; sonte, ajo është e vetmja që unë njoh. Të gjithë të tjerët janë të panjohur për mua. "Si po ia kalon me gjithë këtë", e pyes. Ajo nuk ishte infermiere e Njësisë së Kujdesit Intensiv (ICU), por po mëson të jetë e tillë. Ajo më jep një vështrim kuptimplotë. "Po, mirë, faleminderit", përgjigjet. I them "Unë e di se të është kërkuar shumë". Ajo rrokullis sytë, por buzëqesh. Nis të vizitoj pacientët e mi. Përpara se sa të shikoj secilin prej tyre, vesh një përparëse të re të madhe mbrojtëse dhe dy grupe dorezash dhe i dezinfektoj duart. Ndërsa e bëj këtë, vetëdija për rrezikun rritet; mirëpo shkrin ndërsa hyj në dhomat ku janë të sëmurët. Harroj që pacientët kanë këtë virus të mallkuar, që mund të më sëmurë, se jemi të ndarë nga shtresa të pajisjeve personale mbrojtëse (PPE). Unë bëj atë që kam bërë gjithmonë. Shikoj të gjithë aparatet dhe flas me pacientët, të intubuar apo jo. Përkulem mbi ta sikur jemi miq të vjetër, duke i pyetur se si ia kalojnë, duke iu përgjigjur pyetjeve. I vizitoj ata. Mbaj duart e tyre. Kur mbaroj, ia shtrëngoj dorën pacientit dhe i them “mirupafshim” para se të largohem. Në secilën dhomë kryej një detyrë, duke harruar se jam në mes të stuhisë. Qetësia në dysheme tradhton tërbimin në botën e jashtme. Një pacienti sapo ia kanë hequr tubat, por zëri i tij është si i shuar pas tre javësh intubimi dhe ai nuk mund të më dëgjojë përmes pajisjeve të mbrojtjes personale (PPE). Komunikojmë duke shkruar me radhë, në një tabelë të vogël të bardhë.

“Si po ia kalon”, i shkruaj unë.

“Mirë. Po ti si si po ia kalon?”, më përgjigjet ai.

Ne bëjmë biseda të vogla më të shkruar, për disa minuta.

“Më duhet të iki tani. Do vij të të shoh më vonë”, i shkruaj përfundimisht.

“Shihemi më vonë, doktor”, shkruan ai. Unë rivendos tabelën e bardhë mbi tryezë, e përshëndes me dorë dhe dal jashtë, duke ecur për në dhomën e zotit Porter.

xx

Z. Porter është një zotëri i moshuar që mezi shmangu intubimin. Mjerisht, edhe pse ai po merr frymë më qetë, ka zhvilluar shumë komplikime dhe familja e tij e ka transferuar atë në Njësinë e Kujdesit Intensiv, duke e ditur që nuk do të dëshironte ndërhyrje kirurgjikale për problemet e tjera. Ndonëse kupton dhe dallon të afërmit, ai nuk është në gjendje mendërisht për të marrë vendimin vetë dhe ka të ngjarë të ketë vetëm disa ditë për të jetuar. Sonte është detyra ime të bëj thirrje Zoom me iPad, në mënyrë që ai të mund ta shohë familjen e tij. Marr iPad-in në dhomën e tij dhe kuptoj që të dashurit e tij i kanë bërë një video. "Shikoni këtë, zoti Porter," i them dhe shtyp butonin “Play”. Ne shikojmë së bashku se si një seri klipesh ndizen nëpër ekran. Familja dhe miq të panumërt i thonë atij se sa shumë e duan dhe dëshirojnë të bëhet mirë. Megjithëse zoti Porter është delirues, ai herë pas here thërret emrat e tyre. Unë shikoj trashëgiminë e tij të shpaloset para syve tanë - fëmijë, nipër, mbesa e stërmbesa - mbajnë kujtime me sa shumë jetë. Në heshtje, unë qaj në kapuçin tim PAPR, pa mundur të prek fytyrën time ose të fshij lotët. "A nuk është bukur", e pyes. "Po," thotë ai. Me përfundimin e videoklipeve, vendos programin “Zoom”në iPad dhe z. Porter takon virtualisht familjen e tij. Ata janë të ngazëllyer kur e shohin, qeshin e buzëqeshin, duke folur ose kënduar me të. "Ne të duam, gjysh o gjysh", përsërisin ata pa pushim. Vajza e tij na flet përmes një lutjeje. Ajo i kërkon Zotit të ruajë babanë e saj dhe mendja ime fillon të dridhet. Ndonjëherë pacientët më pyesin nëse jam fetar. "Jo", them me vërtetësi. "Epo, a beson te Zoti" pyesin ata, duke mos besuar në atë që u përgjigjem. "Nuk e di", u them. Kohët e fundit ridëgjova këngën "Do të doja ta quaja bukuri" të këngëtares Corinne Bailey Rae. Është një këngë e dhimbshme për të gjetur bukurinë në pikëllim. Bailey Rae e shkroi atë pasi burri i saj vdiq nga një dozë e tepërt e alkoolit dhe metadonit; ajo u frymëzua nga një bisedë për Zotin që ajo kishte pasur me kunatin e saj. Ai i thoshte se besonte në "një forcë që lidh gjithçka, mban gjithçka", duke shtuar, "Unë do të doja ta quaja atë... bukuri". Në këtë moment, ndërsa vajza e z. Porter lutet, unë e kuptoj që megjithëse nuk jam i sigurt besoj në Zot, edhe unë besoj në bukuri. Bukuria e një jete të jetuar, bukuria e dashurisë dhe mirësisë që na mban të gjithëve dhe na jep shpresë. Mes errësirës dhe tragjedisë, shoh bukurinë çdo ditë në Njësinë e Kujdesit Intensiv (ICU) ndaj COVID-19. Ka bukuri në mënyrën se si ne flasim me pacientët tanë, sikur të ishin të njohurit tanë të vjetër, ua mbajmë dhe shtrëngojmë duart kur të dashurit e tyre nuk janë aty për ta bërë këtë, duke u përpjekur të rivendosim një pjesë të njerëzimit që kjo sëmundje ka vjedhur prej tyre. Ka bukuri në atë mënyrë që të gjithë - mjekë, infermierë dhe terapistë nga çdo specialitet - të dalim jashtë zonave tona të rehatisë për të bashkuar forcat, duart dhe mendjet tona, duke u bashkuar në ndjekjen e një qëllimi të përbashkët: të qëndrojmë pranë pacientëve tanë dhe të kujdesemi për ta në këtë moment kritik. Ekziston bukuria në mënyrën se si pacientët dhe familjet e tyre shfrytëzojnë momentet virtuale së bashku, për të sjellë ndër mend kujtime të mira dhe për të shprehur dashurinë e tyre të plotë. Do të dëshiroja ta quaja këtë bukuri.

Lutja mbaroi, vajza e zotit Porter ndalon së foluri dhe e mbështet kokën në dorë, me sytë e saj që thithin çdo detaj të fytyrës së babait të saj. Anëtarët e tjerë të familjes thonë lamtumirë dhe largohen nga Zoom, por ajo mbetet. Unë them natën e mirë, e pozicionoj iPad-in në mënyrë që ajo të vazhdojë ta shikojë babain e saj dhe dal jashtë dhomës së tij.

* Andi Shahu është një mjek i ri shqiptar, 29 vjeç, që ka emigruar nga Shqipëria me familjen e tij kur ishte vetëm 8 vjeç, që ka mbaruar shkëlqyeshëm studimet për mjekësi në Universitetin Jale në SHBA dhe ushtron profesionin e mjekut në Rezidencën Mjekësore “Osler” për mjekësinë e brendshme në Spitalin Johns Hopkins në Baltimorë. “Më pëlqen të shkruaj sepse më lejon të shikoj prapa dhe të përpunoj përvojat e mia në mënyrë të plotë dhe të ndershme. Më lejon gjithashtu kohë të çmuar për të gjetur fjalët e duhura, të cilat aq shpesh më mungojnë kur jam në punë. Do të doja të falënderoja Anja Shahun, motrën time, Dr. Jenny Dohlman dhe Dr. Talia Robledo-Gil për ndihmën e tyre editoriale me këtë shkrim", shprehet ai.

https://pulsevoices.org/index.php/stories/i-would-like-to-call-it-beauty